To Τhe Escape Key έχει ένα μοναδικό πλεονέκτημα. Είναι τόσο χιπ χοπ όσο η παρακαταθήκη που έχει αφήσει στο εγχώριο ήχο η πορεία του DJ Alx (Ηχοκρατορία, Terror X Crew) και συνάμα έχει τόσο ενδιαφέρουσα αισθητική, ‘κροσοβεράδικη’ και συνάμα ζεστή που το καθιστά ξεχωριστό όσον αφορά το σύνολο των χιπ χοπ –και μη- κυκλοφοριών Ελλήνων (-αράδων) καλλιτεχνών. Κροσόβερ γιατί κλείνει στο μάτι και σε άλλα είδη μουσικής με τρόπο δημιουργικό και όχι τύπου copy paste και ζεστό γιατί προφανώς παίζει DJ Alx στη μέση που σημαίνει ότι από τον κομπρέσσορα του SP 1200 μέχρι τα κασσετόφωνα και τα μικρόφωνα έχει πέσει μεράκι. Ένα μεράκι που μόνο όποιος έχει ταλέντο μπορεί να αποδώσει (σ.σ. οι υπόλοιποι ξέρετε… αλλάξτε κανά χρώμα στις οθόνες των MPC, πηγαίντε για ‘digging’ στο Μοναστηράκι και γενικά τρομάρα να σας έρθει που λαλεί και η μάνα μου) στις πραγματικές του διαστάσεις.

Αν ανοίξω τη συζήτηση για τον Alx σίγουρα θα ξεφύγω αρκετά από τη στενή αντίληψη μιας δισκοκριτικής. Το γεγονός ότι σε αυτό εδώ το πρότζεκτ ακούγεται φρέσκος και ανήσυχος δημιουργικά τόσα χρόνια μετά το ‘Η Πόλις Εάλω’ μάλλον θλιβερό ακούγεται αν αναλογιστεί κανείς ότι από το 1997 στο 2011 έχουν περάσει πολλά χρόνια και η αισθητική έχει κοπεί από… απουσίες. Το κοινό πάλι, έχει μείνει ανεξεταστέο, οι δε καλλιτέχνες, αν κρίνω από τα views των Bong Da City στο youtube, μάλλον κάνουν εδώ και χρόνια την Α’ Γυμνασίου…

Η αλήθεια είναι αυτή όμως αν θες να αποτιμήσεις αισθητικά μια δουλειά που φέρει το λογότυπο της ‘Ηχοκρατορίας’. Και το Escape Key το διαθέτει σε κάθε του αυλάκι (από το περιορισμένο αριθμό των 300 αντιτύπων του εν λόγω βινυλίου). Με ένα artwork φόρο τιμής σε μια εποχή που ο ‘500άρης Αmiga’ ήταν το σημείο συνάντησης των παιδιών της γειτονιάς. Με μια τρακλιστ που δεν κουράζει (δέκα κομμάτια άρτια τοποθετημένα μουσικά και εννοιολογικά –ακόμη απορώ γιατί οι ‘γκρηκ ράππερζ’ βγάζουν δίσκο (sic) με 39 κομμάτια…) και φυσικά με ένα ήχο solid, δουλεμένο, με σαμπλάρες (αυτό το ‘Δεν Κοστίζει’ θα το ζήλευε π.χ. ο Oh No και ο Μuggs μαζί) και ζεστασιά.

Μακάρι ο Alx να κέρναγε λίγο αισθητική τα κοπέλια. Ο X Ray λίγο ‘μπαλάκια’ και ο Τάκι Τσαν λίγο στάηλ (πραγματικά, η συμμετοχή του στο ρεφραίν του ‘Σε Έναν Κόσμο’ ηλεκτρίζει συναισθηματικά το κομμάτι). Μακάρι επίσης όλοι οι πρωτοεμφανιζόμενοι, που φυσικά αδικώ με τον εν λόγω χαρακτηρισμό τον Rainman και τον Lexx, να ακούγονταν έτσι μεστοί και ουσιαστικοί, σε μικρόφωνο και κονσόλα. Η ομορφιά του Escape Key εδράζεται επίσης στο γεγονός ότι τούτοι οι δύο δεν ‘καπελώνονται’ από τον DJ Alx. Τουναντίον, το πρότζεκτ λειτουργεί σαν ένα ουσιαστικό κανάλι επικοινωνίας μεταξύ του τότε και του τώρα του ελληνικού ήχου.

Το γεγονός ότι κυκλοφορεί σε περιορισμένο αριθμό βινυλιών το κάνει και ‘κολεκτιμπλ’. Το γεγονός όμως ότι αποτελεί ένα καλοδουλεμένο πρότζεκτ, με καλαίσθητο ήχο και σκεπτόμενο στίχο αποτελεί το πιο έντιμο επιχείρημα για να το αναζητήσει κάποιος…

Βαθμολογία: 4/5
Γραμμένο από τον  John Pikpas
http://viberated.com
http://www.viberated.com/arthra/kritikes/item/1091-the-escape-key